اهمیت پای دیابتی

اهمیت پای دیابتی

به طور کلی دو نوع دیابت وجود دارد. کمبود انسولین در دیابت نوع یک و بی اثر بودن انسولین تولید شده در دیابت نوع دوم وجود دارد. سطح بیش از حد گلوکز در خون باعث آسیب به بسیاری از اندام ها و بافت ها می شود. شیوع دیابت در کشور ما رو به افزایش است و طبق آخرین داده ها 13.7 درصد از جمعیت کشور به دیابت مبتلا هستند. علاوه بر این، نیمی از بیماران نمی دانند که دیابت دارند. دیابت در سراسر جهان در حال افزایش است. مهم ترین دلیل بستری شدن بیماران دیابتی در بیمارستان، عفونت و زخم پا است. انسداد عروق نقش عمده ای در عفونت پا و ایجاد زخم دارد. آترواسکلروز یک مشکل بسیار شایع در بیماران دیابتی است. به همین دلیل سکته مغزی در افراد دیابتی 5 برابر، بیماری عروق کرونر 2 تا 4 برابر و بیماری عروق پا 5 برابر شایع تر است. نیمی از بیماران دیابتی و فوتی زیر 60 سال سن دارند.

در بیماران دیابتی، همه رگ ها به ویژه در شبکیه چشم، در رگ های کلیه و به صورت تصلب شرایین، به ویژه عروق کرونر تغذیه کننده قلب و عروق بازوها و پاها تحت تأثیر قرار می گیرند. . زخم پا در 4-1 درصد از بیماران دیابتی هر ساله ایجاد می شود. وقتی همه بیماران دیابتی در نظر گرفته شوند، زخم در 20 درصد بیماران در طول زندگی آنها ایجاد می شود. هنگامی که زخم و عفونت به دلیل دیابت رخ می دهد، 20 درصد از بیماران نیاز به قطع پا در زمان تشخیص دارند. زخم مهم است زیرا 85 درصد از بیماران دیابتی با قطع پا در ابتدا دچار زخم پا می شوند. 75 درصد از کل عمل های قطع پا در دنیا در بیماران دیابتی انجام می شود. خطر قطع عضو در افراد دیابتی 15 برابر بیشتر از افراد غیر دیابتی است. پس از قطع شدن پا، زخمی در پای مخالف ایجاد می شود و احتمال بریده شدن مجدد آن به 50 درصد می رسد. علاوه بر این، طول عمر بیماران دیابتی که پاهای آنها قطع شده است، کوتاه می شود. احتمال 5 سال زندگی برای دیابتی که پایش قطع شده است به طور متوسط ​​40 درصد است. به همه این دلایل، پیشگیری از ایجاد زخم پا در بیماران دیابتی و درمان موثر آن در هنگام بروز  اهمیت زیادی دارد.علائم:

به طور کلاسیک، در حالی که بیمار علائم مربوط به دیابت را دارد یا بیمار از آنها آگاه نیست، ممکن است علائم انسداد در عروق رخ دهد. علائم اصلی دیابت عبارتند از تکرر ادرار، تهوع و استفراغ، ضعف، خارش پوست، تشنگی، گرسنگی، عفونت های سخت التیام یافته و  عود کننده. جدای از این علائم، پس از ایجاد دیابت، در نتیجه آسیب به سایر بافت ها و اندام ها توسط دیابت، تاری دید، درد قفسه سینه، تورم صورت و اندام ها، بی حسی در دست ها و پاها یا دردهای بی وقفه و زخم های پا ممکن است رخ دهد.

مهم ‌ترین علائم دیابت  مربوط به بیماری‌های عروقی عبارتند از زخم روی پا و انگشتان پا، عفونت‌هایی که با کبودی، تورم، قرمزی و ترشحات بدبو و قانقاریای سیاه رنگ در انگشتان دست یا پاشنه پا ظاهر می ‌شود. زخم هایی که ایجاد می شوند معمولاً در مدت کوتاهی خود به خود بهبود نمی یابند. هفته ها تا ماه ها طول می کشد، پیشرفت می کند و در صورت عدم درمان مناسب شایع تر می شود. گاهی اوقات بیمار بسته به شدت عفونت ممکن است تب و لرز داشته باشد. گاهی اوقات زخم ها می توانند ماه ها به عنوان یک زخم مزمن باقی بمانند که بدون علائم واضح عفونت بهبود نمی یابند. زخم های التیام نیافته پا در بیماران دیابتی می تواند منجر به عواقب جدی حتی منجر به قطع پا شود و همچنین کیفیت زندگی بیمار و بستگان او را مختل کند.

علل و عوامل خطر:

با وجود تمام مطالعات انجام شده در مورد دیابت، علل دیابت به طور کامل مشخص نشده است. دیابت نوع 1 در دوران کودکی شروع می شود، دیابت نوع دوم در بزرگسالان دارای اضافه وزن شایع تر است و با مقاومت به انسولین همراه است. با افزایش طول مدت دیابت در دیابتی ها، زمانی که قند خون به اندازه کافی قابل کنترل نباشد، انسداد عروقی به سرعت با تأثیر عوامل دیگری مانند فشار خون بالا، چاقی و استعمال دخانیات ایجاد می شود. تقریبا نیمی از بیماران دیابتی به بیماری عروقی سخت شدن شریان ها مبتلا هستند. از سوی دیگر، 90 درصد از بیماران به یک اختلال عصبی ناشی از آسیب دیابت به نام نوروپاتی به اعصاب مبتلا هستند. نوروپاتی با ایجاد بی حسی، تغییر در مکانیک و شکل پا و اختلال در مکانیسم خود نوسازی پوست به ایجاد زخم ها و عفونت ها کمک می کند.

در مورد نوروپاتی، بیماران گرما (سوزش)، فشار کفش، نیش چیزی را احساس نمی کنند. تعداد قابل توجهی از دیابتی ها به دلیل این اختلال عصبی دردی را احساس نمی کنند و بدون احساس آسیب های ساده در پاهای خود به راه رفتن ادامه می دهند. ضربه زدن کفش  ، گزش چیزی روی پا یا آسیب پوستی ساده در حین کوتاه کردن ناخن توسط بیمار احساس نمی شود، بنابراین زخم به راحتی پیشرفت می کند زیرا برای بهبود آن تلاشی نمی کنند. علاوه بر این، ساختار و مرکز ثقل پا با تحت تأثیر قرار گرفتن عضلات و مفاصل پا به دلیل اختلالات عصبی در دیابت تغییر می کند. در نتیجه از آنجایی که دینامیک حمل پا تغییر می کند، برخی نقاط بیشتر از آنچه هستند بارگذاری می شوند و به این ترتیب در پا به راحتی زخم ایجاد می کند. از طرفی به دلیل درگیری سیستم عصبی، غدد چربی و عرق که انعطاف و لطافت پوست را فراهم می کنند، کار نمی کنند و پوست پا خشک، ترک خورده و مستعد ابتلا به عفونت ها می شود. در نتیجه با تأثیر این عوامل، فوایدی که به سختی بهبود می یابند در پا ایجاد می شود. برای بهبود زخم و بهبود عفونت ها باید جریان خون کافی وجود داشته باشد. از آنجایی که بخش قابل توجهی از بیماران دیابتی دارای انسداد وریدها هستند، زخم نمی تواند بهبود یابد، آنتی بیوتیک های داده شده نمی توانند به بافت ملتهب برسند و در نتیجه زخم/عفونت بیشتر پیشرفت می کند. بنابراین نوروپاتی (80%) و انسداد عروق (50%) از عوامل اصلی ایجاد زخم پا در بیماران دیابتی هستند. عفونت هایی که رخ می دهند معمولا حاوی بیش از یک میکروب هستند و اغلب در استخوان ملتهب می شوند.

اهمیت پای دیابتیتغییر در سبک زندگی:

برای جلوگیری از عوارض جانبی که ممکن است در بیماران دیابتی ایجاد شود، علاوه بر درمان های دارویی یا جراحی، تغییراتی در سبک زندگی لازم است. اینها:

  • ترک سیگار
  • خوردن غذاهای بدون چربی
  • از دست دادن وزن اضافی،
  • ورزش
  • مراقبت از پا

اکثر بیماران دیابتی به دلیل از دست دادن حس نمی توانند متوجه آسیب های جزئی در پاهای خود شوند و این زخم ها بزرگ تر و عفونی تر شده و درمان آنها روز به روز دشوارتر می شود. به همین دلیل افراد دیابتی باید هر روز پاهای خود را معاینه کنند و با آب گرم بشویند و پس از خشک شدن از کرم های نرم کننده استفاده کنند. کفش ها باید نیم سایز بزرگ تر از حد معمولی ژ باشند. در صورت وجود انواع جراحات ، حتماً باید با پزشک مشورت شود.

پارساطب
ارسال دیدگاه