روش های درمان زخم پای دیابتی

روش های درمان زخم پای دیابتی

درمان زخم پای دیابتی

هدف اصلی در درمان زخم پای دیابتی ، بستن زخم است. به عبارت دیگر ، درمان زود هنگام زخم پای دیابتی باید با هدف اطمینان از بهبود سریع زخم باشد.

انجمن اروپایی مدیریت زخم (EWMA) اظهار داشت که در مراقبت از زخم برای پای دیابتی ، دبریدمان مکرر ، معاینات مکرر ، کنترل عفونت و حفظ دقیق تعادل رطوبت زخم لازم است.

بهداشت و مراقبت موثر از پا با همکاری بیماران و متخصصان فراهم می شود.

روش های درمان زخم پای دیابتی

استانداردهای بهبود زخم پای دیابتی:

  • کنترل قند خون
  • مراقبت از پا و کفش های دیابتی
  • دبریدمان مناسب زخم
  • درمان عفونت
  • کاهش فشار و اصطکاک
  • کنترل گردش خون

درمان زخم پای دیابتی را می توان در مراکز زخم انجام داد.

  1. دبریدمان:

دبریدمان ، برداشتن بافت مرده ، آسیب دیده یا آلوده برای افزایش توانایی بهبود در بافت سالم باقی مانده است.

دبریدمان ممکن است یک بار انجام شود یا ممکن است لازم باشد برای مراقبت از بستر زخم تکرار شود.

دبریدمان مکرر زخم پای دیابتی باعث تسریع در بهبود زخم های پا می شود.

دبریدمان روشی است که به طور کلی در تمام زخم های مزمن برای از بین بردن بافت های نکروزه سطح توصیه می شود ، با تشویق تولید بافت گرانوله ، بهبود را افزایش می دهد.

یکی از تکنیک های استاندارد برای مدیریت بافت در زخم  پای دیابتی، دبریدمان است که با ابزارهایی مانند چاقوی جراحی و قیچی انجام می شود.

برای حفظ بافت سالم با ظاهری قرمز یا صورتی تیره باید توجه ویژه ای شود. تمام بافت های مرده باید با چاقویی  در زاویه 45 درجه  برداشته شوند.

وضعیت عروقی همیشه باید قبل از دبریدمان مشخص شود. در صورت مشکوک بودن به ایسکمی شدید ، دبریدمان باید تا زمان انجام معاینه عروقی به تعویق بیفتد.

روش های درمان زخم پای دیابتی

از جمله مزایای دبریدمان:

  • بافت نکروزه / ناصافی و پینه را از بین می برد
  • فشار بر روی زخم را کم می کند
  • کنترل بافت های زیرین را فراهم می کند
  • به تخلیه ترشح یا التهاب کمک می کند
  • بهبود را تسریع می کند

مهم است که روش دبریدمان ، توسط متخصصان انجام شود تا به عروق خونی ، اعصاب و تاندون ها آسیب نرسد.

  1. کاهش بار:

این روش به طور کلی فرآیند کاهش فشار از ناحیه زخم  و کاهش بار روی زخم است. تخلیه بار از ناحیه زخم برای بهبود زخم  کف پا بسیار مهم است. مطالعات نشان می دهد که فشارهای کف پا به طور قابل توجهی به ایجاد زخم در بیماران دیابتی کمک می کند.

هرگونه تغییر شکل پا ، نوروپاتی محیطی و افزایش بار در کف پا ممکن است احتمال زخم را افزایش دهد.

حتی پس از بسته شدن زخم ، هنگامی که بار در نواحی تحت فشار زیاد پا برطرف نشود ، خطر عود زخم بهبود یافته پا زیاد است.

از قالب های مختلف کفش مانند برای کاهش بار در ناحیه زخم پای دیابتی استفاده می شود. اینها می توانند قابل جابجایی یا غیر قابل جابجایی باشند.

روش های درمان زخم پای دیابتی

 

  1. پانسمان: اطمینان از تعادل رطوبت زخم

زخم ها در محیطی با تعادل رطوبت سریع تر بهبود می یابند و خطر ابتلا به عفونت کم تر است. تنها استثنا گانگرن خشک است ، جایی که ناحیه نکروزه باید خشک نگه داشته شود تا از عفونت و تبدیل به گانگرن مرطوب جلوگیری شود.

ترشح زخم زخم غنی از سیتوکین ها ، پلاکت ها ، گلبول های سفید خون ، فاکتورهای رشد و سایر آنزیم ها است.

بسیاری از این عوامل باعث بهبود از طریق فیبروبلاست و تکثیر کراتینوسیت ها می شوند ، در حالی که عوامل دیگری مانند لکوسیت ها و سموم تولید شده توسط باکتری ها روند بهبود را مهار می کنند.

پانسمان در درجه اول باید تعادل رطوبت را در ناحیه ای که زخم پای دیابتی اتفاق می افتد حفظ کند.

روش های درمان زخم پای دیابتی

انتخاب پانسمان باید با ارزیابی جامع بیمار و ارزیابی زخم آغاز شود. عواملی که باید در نظر گرفته شود:

  • محل زخم
  • عرض (اندازه / عمق) زخم
  • مقدار و نوع ترشح
  • نوع بافت روی سطح زخم
  • وضعیت پوست اطراف جای زخم
  • سازگاری با سایر روش های درمانی
  • بار بیولوژیکی و خطر عفونت زخم
  • جلوگیری از درد و ضربه در عوض کردن پانسمان
  • کیفیت زندگی و سلامت بیمار

ویژگی های پانسمان ایده آل:

  • باید عاری از آلودگی باشد
  • ترشحات اضافی زخم و اجزای سمی را دور کند
  • پانسمان باید محیط مرطوبی را برای زخم فراهم کند
  • در برابر میکروارگانیسم ها نفوذ ناپذیر باشد
  • اجازه تغییر هوا دهد
  • تعویض آن راحت باشد

روش های درمان زخم پای دیابتی

Source: www.diyabetikayakmerkezi.com

پارساطب
ارسال دیدگاه