همه چیز درباره زخم پای دیابتی

همه چیز درباره زخم پای دیابتی

یکی از مهم ترین مشکلات بیماران دیابتی زخم پا است. زخم پا نه تنها مشکلی است که کیفیت زندگی بیمار را مختل می کند ، بلکه عواقبی نیز به همراه دارد. در حدود 20 نفر از بیماران دیابتی در طول زندگی  ، زخم پا ایجاد می شود. دیابت و زخم ها مهم ترین دلایل قطع عضو هستند. در 24 بیمار دیابتی که زخم پای دیابتی دارند ، پا قطع می شود. بنابراین پیشگیری و درمان زخم پا در بیماران دیابتی از اهمیت بالایی برخوردار است.

در چه افرادی زخم پا ایجاد می شود؟

در هر فرد دیابتی می تواند زخم پا تشکیل شود. به خصوص در مردان مسن مبتلا به دیابت طولانی مدت ، بیمارانی که از انسولین استفاده می کنند و افراد مبتلا به بیماری های کلیوی ، چشم و قلب به دلیل دیابت ، خطرابتلا به زخم پا بیشتر است. علاوه بر این ، الکل و استعمال دخانیات نیز در تشکیل زخم پا نقش دارد.

همه چیز درباره زخم پای دیابتی

زخم پا در بیماران دیابتی چگونه رخ می دهد؟

زخم پا در بیماران دیابتی ناشی از ترکیب عوامل زیادی است. از مهم ترین این عوامل می توان به از دست دادن حس پا در نتیجه آسیب عصبی (نوروپاتی) ، انسداد شریانی ، تغییر شکل پا در اثر نوروپاتی ، تحریکات مکرر و صدمات اشاره کرد. در بیماران دیابتی ، نوروپاتی در طول سال ها در اثر آسیب به اعصاب ناشی از قند خون بالا ایجاد می شود و احساس لمس در پا از بین می رود. از طرف دیگر ، چون غدد چربی و عرق پوست به دلیل اثر نوروپاتی کار نمی کنند ، پوست خشک شده و به راحتی آسیب می بیند ، زیرا خاصیت ارتجاعی خود را از دست می دهد.

در برخی از بیماران دیابتی ، با تأثیر نوروپاتی بر عضلات پا و به دلیل تغییر شکل پا و پویایی راه رفتن ، تغییر در قسمت هایی از پا که عادت به حمل بار ندارند شروع و بر روی پوست این ناحیه فشار وارد می شود. چنین بیماری،  زخمی که  در اثر ضربه ، سوختگی  یا فرورفتن جسمی ایجاد می شود به دلیل نوروپاتی و احساس نکردن درد درک نمی کند. به این شکل یا خود به خود ، زخم  اتفاق می افتد و از آنجا که بیمار متوجه زخم نمی شود ، بنابراین اقدامات درمانی یا محافظتی انجاک نمی دهد.

از طرف دیگر ، در بیشتر بیماران انسداد در رگ های منتهی به پا  وجود دارد. برای بهبود زخم، ده برابر بیشتر خون لازم است. زخم ناشی از انسداد ورید و در نتیجه آن جریان ناکافی خون در پا و اثرات منفی دیابت اغلب به خودی خود بهبود نمی یابد و پیشرفت می کند. هنگامی که زخم ملتهب می شود ، بهبود آن دشوارتر می شود. این واقعیت که اکثر بیماران سالخورده هستند ، نیاز به مراقبت و مشکلات بینایی دارند و عدم وجود درد در زخم ، تشخیص زخم را دشوار می کند. معمولاً بیماران پس از ایجاد مشکل در زخم به متخصص مراجعه می کنند.  زخم هایی که ایجاد می شوند برای مدت زمانی مشخص مورد توجه قرار نمی گیرند و  بزرگ شده و تا استخوان ها و مفاصل نفوذ می کنند. هنگامی که زخم ها یا عفونت ها تغذیه نمی شوند ، در قسمت های انتهایی گانگرن ایجاد می شود. به این ترتیب ، در حالی که از یک طرف زخم یا عفونت دیابتی گسترش می یابد ، از طرف دیگر نیز به گانگرن تبدیل می شود. در هر صورت ممکن است منجر به از دست رفتن پا شود.

همه چیز درباره زخم پای دیابتی

چرا باید زخم ها را درمان کرد؟

پس از تشکیل زخم ، مراقبت از زخم توسط متخصص  لازم است. درمان زخم  پا برای جلوگیری از عفونت و قطع عضو و بهبود عملکرد پا و کیفیت زندگی ضروری است.

زخم پا در بیماران دیابتی چگونه درمان می شود؟

وقتی زخم پا در بیمار دیابتی ایجاد می شود ، اولین هدف تأمین بهبود فوری است. هرچه زمان بهبود کم تر باشد ، خطر تبدیل زخم به مشکلاتی مانند عفونت و گانگرن کم تر است.  برخی فاکتورها برای ارائه درمان ضروری هستند.

اینها:

  • پیشگیری از عفونت
  • از بین بردن فشار و وزن بر روی زخم
  • تمیز کردن بافت های مرده (دبریدمان)
  • پانسمان و مراقبت مناسب
  • تنظیم قند خون
  • درمان در صورت وجود مشکلات گردش خون و انسداد عروق

همه زخم ها آلوده نیستند. با این حال ، لازم است که با معاینه دقیق بررسی شود  و اگر عفونت وجود دارد ، باید با آنتی بیوتیک های مناسب درمان شود. کارهایی که باید برای محافظت از زخم در برابر عفونت انجام شود:

  • کنترل قند خون
  • تمیز نگه داشتن و پانسمان زخم
  • تمیز کردن زخم هر روز
  • پابرهنه راه نرفتن

به منظور اطمینان از بهبود زخم ، فشار و بار بر روی ناحیه زخم باید برداشته شود. به عنوان مثال ، اگر زخم هنگام راه رفتن با زمین تماس داشته باشد ، نباید پیاده روی کرد و یا باید کفش های مخصوص پوشیده شود تا از فشار به آن ناحیه جلوگیری شود.

همه چیز درباره زخم پای دیابتی

کنترل قند خون:

یکی از مهم ترین مراحل در درمان زخم های دیابتی ، کنترل قند خون است. از این نظر ، قند خون باید تحت نظارت یک متخصص تنظیم شود.

گزینه های درمان جراحی:

بیشتر زخم های غیر عفونی بدون مداخله جراحی قابل درمان هستند. اگر زخم با وجود تمام روش های غیر جراحی بهبود نیابد ، درمان جراحی لازم است. درمان جراحی شامل برداشتن قسمت هایی از استخوان که آلوده شده و باعث شکست در ترمیم زخم می شود ، اصلاح ناهنجاری ها ، بسته شدن زخم ها با استفاده از تکه های پوست و در صورت لزوم جراحی عروق می باشد.

عوامل موثر بر بهبود:

بهبود زخم به عوامل مختلفی بستگی دارد. به عنوان مثال ، اندازه ، عمق ، محل زخم ، تورم و وجود داشتن یا نداشتن انسداد عروقی ، فشار ، وضعیت قند خون و کیفیت مراقبت از زخم عواملی هستند که بر سرعت ترمیم زخم تأثیر می گذارند. ممکن است بهبود زخم ممکن است هفته ها یا ماه ها طول بکشد.

بهبود زخم در بیماری های عروقی؟

نیمی از زخم پا در بیماران دیابتی دارای درجات مختلف انسداد عروق است. به طور کلی ، زخم بدون اصلاح انسداد عروق قابل ترمیم نیست. بنابراین ، هنگامی که یک بیمار دیابتی دارای زخم پا یا عفونت است ، اولین کاری که باید انجام شود ارزیابی وجود انسداد عروق است.   ورید باز به معنای باز بودن رگ های بین قلب و زخم است. به همین دلیل ، لازم است عروق با معاینه نبض ، داپلر و سونوگرافی داپلر رنگی ارزیابی شوند. اگر مشکلی در وریدها وجود نداشته باشد ، درمان زخم و عفونت ادامه می یابد. اگر انسداد عروقی وجود داشته باشد  در مرحله بعدی ، برای درمان انسداد عروقی برنامه ریزی می شود.

همه چیز درباره زخم پای دیابتی

در صورت وجود انسداد عروقی قبل از اصلاح این وضعیت نباید به هیچ وجه آمپوتاسیون انگشت و پا و یا مداخله در زخم انجام شود. گاهی اوقات عفونت بسیار پیشرفته ای در پا وجود دارد و عفونت بیمار و پا را تهدید می کند. این یک وضعیت اضطراری است و در چنین مواردی ، ابتدا تمام بافت های مرده برداشته می شود ، آبسه ها تخلیه می شود و درمان های عروقی بعدا انجام می شود. در صورت عدم وجود چنین شرایطی ، ابتدا باید درمان گرفتگی عروق انجام شود.

بهبود زخم بدون اصلاح بیماری عروقی یا جریان خون در پا امکان پذیر نیست. از طرف دیگر ، تعداد قابل توجهی از بیماران با روش هایی مانند پانسمان زخم ، روش های جراحی جزئی ، درمان های دارویی مختلف یا اکسیژن درمانی وقت خود را از دست می دهند. به همین دلیل ، بیماران دیابتی مبتلا به بیماری عروقی ابتدا باید تحت درمان بیماری عروقی قرار گیرند.

اولین مرحله در درمان انسداد عروق باز شدن عروق مسدود شده با بالون یا استنت است که یکی از روش های درمان اندوواسکولار است. روش های درمانی اندوواسکولار کاربردهای درمانی است که می تواند تحت بی حسی موضعی انجام شود و با باز شدن رگ های مسدود شده جریان خون در زخم را افزایش دهد. درمان اندوواسکولار تا زمانی موثر است که بتواند جریان مداوم از قلب به سمت زخم را فراهم کند.  متأسفانه ، بیماران دیابتی در بسیاری از عروق انسداد دارند و باید همه آنها برای موفقیت باز شود. دشوارترین کار باز کردن رگ های زیر زانو و اطراف مچ پا است. باز کردن قسمت خاصی از رگ های بالای زانو یا رگ های زیر زانو با درمان اندوواسکولار به طور کلی تا زمانی که در رگ های زیری انسداد وجود داشته باشد کافی نیست.

به طور کلی امکان بازگشت و خلاص شدن از  انگشتانی که سیاه شده وجود ندارد. چند روز پس از باز شدن رگ های مسدود شده و انتقال خون به پای زخم ، انگشتان گانگرن برداشته می شود. هدف اصلی این است که پس از برداشتن این انگشتان گانگرن ، زخم بهبود یابد.

چگونه می توان از تشکیل زخم جلوگیری کرد؟

پیشگیری از تشکیل زخم بسیار موثرتر و ارزان تر از کاری است که پس از تشکیل زخم در بیماران دیابتی انجام می شود.  اگر بیمار از نظر تشکیل زخم در خطر باشد ، می توان روش پیشگیری را با توجه به خطر تعیین کرد. عوامل اصلی خطر برای ایجاد زخم عبارتند از:

  • مبتلا به نوروپاتی
  • انسداد عروقی
  • تغییر شکل در پا
  • پوشیدن کفش نامناسب
  • قند خون کنترل نشده

پوشیدن کفش و جوراب مناسب اولین قدم در کاهش خطر ایجاد زخم است. از طرف دیگر ، شرایطی که خطر بیماری عروقی و ترمیم زخم را تهدید می کند ، مانند قند خون بالا ، مصرف سیگار و الکل و کلسترول بالا باید درمان شود. از طرف دیگر معاینه منظم پا توسط بیمار در فواصل منظم در تعیین زود هنگام زخم بسیار مهم است. بیماران باید هر روز پای خود را بخصوص انگشتان پا و کف پا را از نظر ترک ، زخم ، قرمزی و تاول ارزیابی کنند. آینه ای که روی زمین قرار گرفته است ممکن است در ارزیابی کف پا مفید باشد. هر مشکلی که شناسایی شده باشد ، حتی اگر ساده به نظر برسد ، باید به متخصص نشان داده شود.

Source: www.cuneytkoksoy.com

پارساطب
ارسال دیدگاه