اصول مراقبت از زخم

شایع ترین مداخله در درمان های اورژانسی مراقبت از زخم های حاد است. هر سال در ایالات متحده بیش از 10 میلیون مراقبت از زخم انجام می شود.

اهداف مراقبت از زخم:

1. حفظ بافت های زنده
2. تداوم ترمیم و عملکرد بافت
3. بهینه سازی شرایط پیشرفت مقاومت زخم
4. جلوگیری از التهاب بیش از حد و طولانی مدت
5. اجتناب از عللی که باعث عفونت و اختلال در بهبود زخم می شود
6. به حداقل رساندن اسکار

بستن زخم:

مراقبت از زخم باز و تاخیر در بستن زخم:

اگر پوست ناحیه آسیب دیده بی حرکت باشد، بسته شدن کامل در ناحیه پوست سر و ناحیه pretibial، غیر ممکن است. بستن زخم خطر ابتلا به عفونت را در زخم های بسیار کثیف افزایش می دهد. به همین علت، طبق قاعده زخم هایی که با ضدعفونی تمیز می شوند بسته می شود. زخم هایی که جهت بهبود باز گذاشته می شود تمیز می شود و بعد از دبریدمان در صورت لزوم با پوشش ضدعفونی شده SF و مرطوب  پانسمان می شود. پانسمان زخم با پوشش نازک، جذب کننده و استریل  انجام می شود. اگر تب پیشرفت نداشته باشد، به مدت 4 روز زخم باز نمی شود، کنترل غیر ضروری خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهد. زخم در پایان روز چهارم دوباره کنترل می شود. اگر عفونتی وجود نداشته باشد و لبه های زخم مناسب باشد زخم برداشته شده و پانسمان با تاخیر انجام می شود.

مراقبت از زخم هایی که نیاز به پانسمان دیرهنگام دارند:

• زخم های آلوده به خاک
• مواد ارگانیک
• بزاق
• مدفوع
• ترشحات واژن و مواد گیاهی
• زخم های با آسیب شدید بافتی
• گزش حیوانات

روش ها:

روش مناسب پانسمان بسته به محل و پیکربندی زخم انتخاب می شود. این روش ها شامل بخیه زدن، باندپیچی و استاپلر فلزی است. استفاده از باندها راحت است و در بیمارانی که همکاری  نمی کنند و ترس دارند ترجیح داده می شود. این روش سبب حداقل واکنش پوستی می شود، اسکار بر روی پوست وجود ندارد و خطر ابتلا به عفونت کم است. در جاهای مناسب استاپلرهای فلزی به سرعت استفاده می شود اما می تواند در قسمت های غیر زیبایی و زخم های خطی استفاده شود. بخیه زدن در بسیاری از موارد بهترین روش است.

تجهیزات:

ابزارها: علاوه بر دبریدمان، نیاز به نگه دارنده سوزن و قیچی بخیه می باشد. بر اساس سوزن مورد استفاده اندازه پرتره انتخاب می شود. در دبریدمان زخم های بسیار آلوده ابزارهای مورد استفاده ، نباید در بخیه نیز استفاده شود و باید از ابزارهای جدید استفاده شود. در صورت وجود لخته خون در ابزارها ، پس از تمیز کردن با پراکسید هیدروژن باید از آن استفاده کرد.

مواد بخیه:

انواع مختلف مواد بخیه وجود دارد.  آنها را می توان با 4 ویژگی تعریف کرد.

1. خواص شیمیایی و فیزیکی
2. ساختار و عملکرد مکانیکی
3. جذب و واکنش پذیری
4. پایداری و شدت مقاومت کششی

مواد بخیه در ترکیبات مختلفی هستند. به عنوان طبیعی، مصنوعی، تک رشته  و چند رشته می توانند گروه بندی شوند. در انتخاب بخیه با توجه به ساختار و عملکرد ، عبور راحت آن از بافت، گره خوردن آسان آن و ثبات گره مهم است. بهترین خواص ساختاری را  بخیه های چند رشته ای دارند. اگر نخ بخیه ها 3 میلی متر دورتر از گره ها بریده می شود در مواد غیرقابل جذب 3 گره، در نخ های مصنوعی و تک رشته ای قابل جذب و غیرقابل جذب 4 گره باید زده شود.

جذب و واکنش پذیری: نخ های قابل جذب در بافت به سرعت تجزیه می شوند  و نخ های غیر قابل جذب برای بیش از 60 روز مقاومت کششی خود را حفظ می کنند. بخیه ها قبل از اینکه کاملا از بافت جذب شوند مقاومت خود را از دست می دهند. به عنوان مثال بخیه های قابل جذب در عرض 21 روز تمام مقاومت خود، بخیه های تک رشته ای و  PDS در عرض 28 روز 60 درصد مقاومت خود را از دست می دهند.

تکنیک های بخیه:

آماده سازی با مراقبت از زخم انجام می شود. 4 اصول بخیه زدن که در هر نقطه بايد مورد توجه قرار گيرد:

1. حداقل آسیب باید به زخم اعمال شود. بافت ها هنگام استفاده از ابزار نباید آسیب ببیند.
2. مقاومت لبه های زخم باید کم شود. این مقاومت می تواند به دو صورت کم می شود. سست کردن لبه های پایین زخم و بستن لایه ای
3. بستن شدن مناسب لایه ها. معمولا 3 لایه در بستن زخم  وجود دارد. فاسیا، بافت زیر پوستی و پوست.
4. خطوط پوست باید مشاهده شود.

محافظت:

پانسمان ها: پانسمان زخم را از آسیب و آلودگی محافظت می کند،  ترشحات را جذب می کند، سبب تثبیت زخم و ناحیه اطراف آن می شود و راحتی بیمار را فراهم می کند. در زخم های سوختگی پانسمان از تماس زخم با هوا و کم آبی روی زخم جلوگیری می کند. پانسمان طی یک دوره 2 روزه به طور موثر مانع آلودگی در زخم می شود.

Source: www.web.firat.edu