تغییر موقعیت در بیماران مبتلا به زخم بستر

مراحل آموزش موقعیت  دادن:

1 – هدف:

تعیین یک روش استاندارد برای تامین و حفظ گردش خون و تنفس طبیعی، اطمینان از ایمنی بیمار و محافظت در برابر عوارض و ضربه های احتمالی است.

2- محدوده:

این دستورالعمل ، فعالیت‌هایی را برای قرار دادن بیمار در جلوگیری از شایع‌ترین عوارض ناشی از عدم تحرک، آتروفی و ​​انقباض عضلانی و زخم‌های فشاری پوشش می‌دهد.

3- مسئول

مسئولیت اجرای این دستورالعمل بر عهده پرستاران و مراقبین می باشد.

4- تعاریف

اصول اساسی:

– پوزیشن مورد نظر باید با توجه به سن، وزن، قد، وضعیت قلبی ریوی و سایر بیماری های موجود بیمار انتخاب شود.

– هنگام موقعیت دادن به بیمار باید از ایمنی در برابر تروما و عوارض احتمالی اطمینان حاصل شود.

– در موقعیت داده شده باید سر بیمار در وضعیت طبیعی خود قرار گیرد و از حرکات و وضعیت های تیز برای اطمینان از گردش هوایی و مغزی خودداری شود.

– موقعیتی که به بیمار داده شود نباید مانع گردش خون و تنفس شود.

– از فشردگی روی اعصاب محیطی باید اجتناب شود.

– موقعیتی که قرار است داده شود باید از یکپارچگی پوست بیمار محافظت کند.

– باید مراقب بود که دست بیمار به سمتی که می خوابد زیر بدن او نباشد.

– باید مراقب بود که کابل ECG، ظرف سوزن و سرنگ و غیره زیر بیمار باقی نماند.

– سر و گردن نباید بیش از حد کشیده شود، صورت باید در یک راستا با تنه باشد.

 موقعیت ها:

– وضعیت به پشت :برای بدن وضعیت طبیعی است. بیمار در وضعیت خوابیده به پشت است.

– وضعیت ترندلنبرگ: در حالت صاف سر بیمار بالاتر از سطح پا قرار دارد.

– وضعیت ترندلنبرگ معکوس: بیمار در وضعیت خوابیده به پشت و سر بالاتر از سطح پا قرار دارد.

– پوزیشن فاولر: بیان‌کننده حالتی است که در آن بالاتنه بیمار با زاویه ٤٥ تا ٦٠ درجه،  بر روی تخت قرار می‌گیرد.

– وضعیت نشستن: بیمار در وضعیت فولر قرار دارد، فقط تنه به صورت عمودی قرار دارد.

– پوزیشن لیتوتومی:  شکلی از پوزیشن خوابیده به پشت است و با این تفاوت که زانوها خم شده (زاویه ران با ناحیه لگن ۹۰ درجه می‌باشد).

 برای جلوگیری از انقباض:

انقباض: سفتی نواحی مفصلی در قسمت فلج بیمار به دلیل بی حرکتی است.

– بیمار باید با قرار دادن یک بالش زیر دست یا بازو در سمت آسیب دیده در حالت نشسته حمایت شود.

– با دست سالم انگشتان آسیب دیده را به آرامی باز و حلقه کنید.

– نباید مجبور به باز کردن مفاصل  سخت شده کرد. توپ های لاستیکی نرم با فشردن مواد در کف دست به افزایش قدرت عضلانی دست و انگشتان کمک می کنند.

– باید قرمزی، ادم (تورم) و از بین رفتن یکپارچگی پوست که ممکن است به دلیل نقص حسی در پوست پا در سمت آسیب دیده رخ دهد، بررسی شود.

– برای کاهش ادم باید به بلند کردن و نشستن  در حالت دراز کردن پا توجه شود.

– برای جلوگیری از افتادن پا باید از تکیه گاه های تخته پا استفاده شود.

محافظت از حرکت و یکپارچگی پوست:

– باید به بیمار در حرکت کمک کرد تا با اطمینان از ایمنی و آسایش، استقلال او به حداکثر برسد.

– از خستگی بیش از حد در حین حرکت پرهیز شود و با پرسیدن اینکه آیا خسته است یا خیر ادامه یابد.

– در مورد اقدامی که انجام می شود، باید با بیمار در میان گذاشته شود و توضیح داده شود.

– نباید از بازو یا شانه بیمار در سمت آسیب دیده کشیده شود.

– زمانی که بیمار نشسته است، بازو و پا باید حمایت شوند.

– هنگام جابجایی بیمار در رختخواب، یا هنگام حمل از جایی به جای دیگر، دست ها و پاها نباید کشیده شوند.

– در حالت خوابیده به پهلو، بیمار نباید در سمت آسیب دیده قرار گیرد.

برای حفظ یکپارچگی پوست:

– پوست بیمار باید هر روز به طور منظم چک شود.

– برای تمیز کردن پوست باید از صابون استفاده کرد.

– رطوبت پوست باید تامین شود.

– نواحی قرمز شده را باید ماساژ داد.

– رطوبت بیش از حد ناشی از بی اختیاری و تعریق باید به حداقل برسد.

– هنگام تغییر وضعیت باید مراقب بود تا از اصطکاک و آسیب جلوگیری شود.

– دراز کشیدن و نشستن طولانی مدت در یک حالت مجاز نیست.

– فعالیت ها و تمرینات مناسب برای بیمار فراهم شود.

Source: www.lifemobilevdesaglik.com