درمان زخم دیابتی

دیابت باعث می شود شما بیشتر دچار زخم شوید. درمان زخم دیابتی از آنجایی که این زخم ها معمولا باز هستند، کمی سخت است. پاها بیشتر دچار زخم دیابتی می شوند. دلایل مختلفی وجود دارد که مشخص می کند، دلیل اینکه دیابت شانس ابتلا به زخم یا زخمی شدن را افزایش می دهد، چیست. دیابت با بیماری شریانی دیگری به نام PAD مرتبط است که باعث جریان خون به پاها می شود.

اگر به دنبال کسب آگاهی درباره درمان زخم دیابتی هستید، نوشتار پیش رو برای شما سودمند است.

درد پا و زخم دیابتی

زخم پا یک عارضه شایع دیابت مهار نشده است و در نتیجه سایش بافت پوست و در معرض بریدگی لایه های زیرین آن به وجود می آید. این نوع زخم ها معمولا زیر انگشت شست پا شایع هستند و ممکن است پای شما را تا استخوان تحت تأثیر قرار دهند.

همه مبتلایان به دیابت ممکن است که دچار زخم و درد پا شوند؛ ولی مراقبت مناسب به امکان جلوگیری از بروز آن کمک کند. درمان زخم دیابتی پا بسته به علت آن متفاوت است. زخم های آلوده در صورت غفلت ممکن است منجر به قطع عضو شوند.

شناسایی علائم و تشخیص

یکی از نخستین نشانه های زخم دیابتی کف پا تراوش است که جوراب شما لکه دار کرده و به بیرون درز می کند. تورم غیرمعمول، سوزش، قرمزی و بو از یک یا هر دو پا نیز از علائم اولیه زخم پا بر اثر دیابت هستند.

بارزترین نشانه زخم جدی پا بافت سیاهی به نام ایچار است که در اطراف زخم پدید می آید. این عارضه به دلیل عدم وجود جریان خون سالم در نواحی اطراف زخم شکل می گیرد. قانقاریای جزئی یا کامل که به مرگ بافت برآمده از عفونت اشاره دارد، ممکن است اطراف زخم ظاهر شود. در این حالت ممکن است که ترشحات بد بو، درد یا بی حسی به وجود بیاید.

علائم زخم پا همیشه مشهود نیست. برخی اوقات تا زمانی که زخم آلوده نشده باشد، هیچ علامتی وجود ندارد. اگر هرگونه تغییری در رنگ پوست به خصوص سیاهی بافت ها همراه با درد و تحریک لمسی مشاهده کردید با پزشک خود تماس بگیرید.

پزشک احتمالا با استفاده از معیارهای زیر وضعیت زخم شما را در مقیاس ۰ تا ۳ تشخیص می دهد:

• زخم وجود دارد؛ ولی عفونت نکرده است.
• زخم گود تا مفصل ها و تاندون ها
• زخم های گسترده یا آبسه های عفونی

دلایل زخم دیابتی

این نوع زخم ها اغلب برآمده از:

• گردش خون ضعیف
• قندخون بالا
• آسیب عصبی
• پاهای تحریک شده یا زخمی هستند.

گردش خون ضعیف یا PAD نوعی بیماری عروقی است که در آن خون به طور مؤثر به پاهای شما نمی رسد و گردش ضعیف بهبودی زخم ها را به تعویق می اندازد.

سطح بالای گلوکز ممکن است که روند درمان زخم دیابتی را کندتر کند؛ بنابراین مدیریت قندخون بسیار مهم است. افراد دچار به دیابت نوع ۲ معمولا راه سخت تری در رویارویی با عفونت برآمده از زخم در پی دارند.

آسیب عصبی یک اثر طولانی مدت است و حتی ممکن است منجر به از دست رفتن احساس پاهای شما شود. اعصاب آسیب دیده نخست منجر به سوزش و درد می شوند.

زخم ها معمولا با تراوش شناسایی می شوند. گاهی نیز تاول هایی به وجود می آیند که همیشه دردناک نیستند. خشکی پوست نیز در دیابت شایع است. احتمال دارد که پاهای شما مستعد ترک بشوند یا زخم همراه با خونریزی را تجربه کنید.

روش درمان زخم دیابتی

بهتر است در صورت مشاهده هرگونه تغییری در پوست خود با پزشک مشورت کنید. نخستین اقدام در درمان زخم دیابتی احتمالا روشی به نام دبریدمان است. طی این فرآیند بافت ناسالم از زخم جدا شده؛ سپس بهبودی حاصل می شود.

پزشک با شما همراهی می کند تا زخم را از آلودگی و بزرگی بیشتر حفظ کند. برخی مراحلی که ممکن است او تجویز کند، شامل موارد زیر هستند:

• زخم خود را روزانه تمیز کنید. برای این کار از صابون و آب بهره بگیرید. مگر اینکه پزشک تمیزکننده دیگری تجویز کرده باشد. از پراکسید هیدروژن نیز استفاده نکنید زیرا روند بهبودی را کند می کند و احتمال ابتلا به عفونت را بالا می برد.
• حتما دور زخم را باندپیچی کنید و بپوشانید. ممکن است پزشک بسته به نوع زخم روش باندبندی خاصی را پیشنهاد دهد. احتمالا شنیده اید که زخم باید هوا بخورد؛ ولی امروزه پزشکان می دانند که نپوشاندن زخم شانس ابتلا به عفونت را افزایش می دهد و باعث کندی درمان زخم دیابتی و سایر زخم ها می شود.
• به زخم خود فشار نیاورید. مخصوصا اگر در پای شما است. ممکن است در این راستا نیاز به عصا، کفش مخصوص، بریس یا وسایل دیگر داشته باشید. کاهش فشار و سوزش باعث تسریع درمان زخم دیابتی می شود.
• از دارو و کرم های موضعی تجویز دکتر استفاده کنید. موضعی یعنی داروهایی که باید روی پوست استفاده شوند.
• قندخون خود را مهار کنید. این کار علاوه بر کاهش خطر ابتلا به زخم به شما در درمان زخم دیابتی موجود نیز یاری می رساند.

نیاز به درمان بیشتر

اگر زخم شما در حدود یک ماه بهبود نیابد یا عفونی شود و به استخوان برسد، احتمالا به درمان های دیگری نیاز دارید. این درمان ها شمال جراحی اغلب برای رفع مشکلات ایجاد می شود. از فشار یا اکسیژن درمانی می شوند که شامل تنفس اکسیژن خالص در اتاقی مخصوص به منظور کمک به بدن است.

اگر زخم دچار قانقاریا شده باشد و بافت آن ناحیه بمیرد، ممکن است پزشک مجبور شود که عضو آن محل را قطع کند.

نکات جلوگیری از زخم دیابتی

همیشه پیشگیری بهتر از درمان است، حتی در درمان زخم دیابتی!

• مهم ترین مورد مهار قندخون است. این روش بهترین کار برای جلوگیری از ایجاد زخم و بریدگی های کوچک به شمار می رود. اگر در مدیریت قندخون خود مشکل دارید، از پزشک مشورت بگیرید. او به شما کمک می کند تا داروهای مؤثر دریافت کنید و سبک زندگی خود را تغییر دهید. حتی اگر سطح قندخون شما نسبتا پایدار باشد، بهتر است که مرتبا به پزشک مراجعه کنید. این امر به خصوص در صورت وجود نوروپاتی بسیار مهم است.
• هر روز پوست خود را چک کنید و به خصوص به پاها توجه ویژه ای داشته باشید. مراقب هرگونه بریدگی، ترک، زخم، قرمزی، لکه سفید یا هر نوع تغییر دیگری باشید. به درد اعتماد نکنید. حتی احساس سرما یا گرمای بیش از اندازه معمول نیز ممکن است نشانه وجود یک زخم باز روی پوست شما باشد؛ در حالی که شما هیچ احساس دردی ندارید.
• زخم ها احتمالا زیر شست یا کف پا ایجاد می شوند؛ بنابراین حتما هر شب پای خود را چک کنید. اگر خود شما نمی توانید این کار را انجام دهید، از اعضای خانواده بخواهید. اگر متوجه مشکلی شدید یا مطمئن نیستید که اشکال به وجود آمده طبیعی است یا نه با پزشک خود تماس بگیرید.
• سیگار نکشید. این کار به رگ های خونی شما آسیب می رساند. جریان خون را کاهش می دهد و بهبودی را کند می کند. این موارد خطر ایجاد زخم و قطع عضو را افزایش می دهند.
• پابرهنه راه نروید. هرگونه آسیب انگشتان یا کف پا ممکن است احتمال بروز مشکلات جدی را افزایش دهند. استفاده از کفش هایی که تمام پای شما را می پوشانند، در جلوگیری از بروز این آسیب ها مؤثر هستند.

در پایان

دیابت سبب بروز زخم در نواحی گوناگون بدن و به خصوص پاها می شود. گردش خون ضعیف از مهم ترین دلایل این امر است. زمانی که خون به زخم نرسد، درمان زخم دیابتی کند می شود و بافت آن ناحیه می میرد. در صورت عدم مراقبت درست احتمال بروز قانقاریا و عفونت وجود دارد.

درمان زخم دیابتی با مهار قندخون، نگهداری از پوست به ویژه در مناطق حساس، ترک سیگار، مشورت با پزشک، استفاده از برخی داروها و غیره ممکن است؛ ولی در برخی موارد که درمان پاسخ نمی دهد، پزشک مجبور است عضو مربوطه را قطع کند.

به طور کلی مراقبت های پزشکی حالت پیشگیرانه ای در رابطه با زخم های دیابتی ایجاد می کنند. مهم است که در صورت مشاهده هرگونه مشکل پوستی، تراوش، بوی بد و بافت سیاه اطراف زخم حتما ابتدا پزشک را در جریان بگذارید.

Source: www.healthline.com, www.webmd.com