زخم مزمن و درمان آن

زخم های مزمن سالانه بیش از 6.5 میلیون نفر در ایالات متحده را درگیر می کند که هزینه کل آنها بالغ بر 26.8 میلیارد دلار در سال است.  شناسایی صحیح زخمهای مزمن برای تدوین یک برنامه درمانی مؤثر ، لازم است ، اگرچه بسیاری از عناصر از جمله عوامل ذاتی و بیرونی ، کمبود ها و اختلال ها ممکن است این روند را پیچیده کنند.

ارزیابی زخم مزمن

هنگام ارزیابی یک زخم در صورت مزمن بودن ، باید چندین عامل مورد توجه قرار گیرد از جمله:

• محل زخم
• نوع بافت زخم
• شکل لبه دور و برش
• درجه تب فرد
• نبض
• احساس
• رنگ و مقدار زهکشی
• عمق زخم
• مدت زمانی که زخم ایجاد شده

مزمن بودن زخم با عدم توانایی زخم در پیشرفت  درچرخه تشخیص داده شده در ترمیم به موقع تعریف می شود و اگرچه زمان دقیق و مشخصی برای بهبود زخم تعیین نشده است اما غالبا زخم باید در بازه ی 4 هفته تا 3 ماه بهبود یابد.به طور کلی ، وقتی اختلال در ترمیم زخم ایجاد می شود ، عوامل مختلفی وجود دارد.  زخمهایی با تاخیر در بهبودی اغلب چندین ویژگی مشابه مانند سطح بالای پروتئازها ، نشانگرهای التهابی بالا ، کاهش تکثیر سلولی و فعالیت کم، فاکتور رشد را نشان می دهند.

عواملی که باعث عدم بهبود زخم می شوند!

عواملی که معمولاً روند بهبودی را مهار می کنند می توانند شامل یک یا چند مورد زیر باشند:

• عفونت: عفونت باکتریایی یا خارجی می تواند فرآیندهای موجود در طول زنجیره بهبود زخم را مختل کند. وجود بافت نکروز می تواند نشان دهنده عفونت باکتریایی باشد و حضور باکتری های خارجی اغلب با ارائه عنوان سینوس زهکشی تشخیص داده می شود.
• رطوبت: رطوبتبیش از حد مانند تعریق ، مستقیماً صدماتی را وارد نمی کند ، اما می تواند باعث تاخیر در بهبودی شود و خطر ابتلا به زخم مزمن را افزایش می دهد.
• شرایط متابولیک: چندین بیماری متابولیک به تبدیل شدن زخم به یک زخم مزمن کمک می کند ، که شایع ترین آن دیابت است. سوء تغذیه همچنین می تواند باعث عدم بهبودی زخم شود و خطر عفونت را افزایش دهد.
• سرکوب سیستم ایمنی: عوامل سرکوب کننده سیستم ایمنی بدن اغلب به مزمن شدن زخم کمک می کنند.
• پرتودرمانی: تشعشع و آسیب اشعه هر دو می تواند بهبود زخم را به تأخیر بیندازد.

زخم های مزمن مشترک

برخی از زخم های مزمن دارای خصوصیات و شرایط یکسانی هستند مختصری از خصوصیات آنها شامل موارد زیر است:

• زخمهای شریانی: این زخم ها بهطور معمول بین انگشتان پا یا در مچ پا وجود دارند ، این زخم ها دارای ظاهری گرد با رنگ صورتی کمرنگ ، خاکستری و یا زرد و همراه با ورم هستند. این زخم ها معمولاً زخم های عمیقی هستند و دردناک هستند.
• زخم های وریدی: این زخم ها عموماً در ناحیه ساق پا ، بالاتر از عضله وزیر زانو ، در کنار رگ قرار دارند. آنها به طور کلی شکل نامنظمی دارند و معمولاً اندام تحتانی را درگیر می کنند. این بافت دارای رطوبت و دانه های قرمز است. به طور معمول عمق این زخم ها کم بوده و به صورت پراکنده هستند.
• زخمهای نوروپاتی دیابتی: این زخم ها معمولاً در زیر مچ پا وجود دارند ، این زخم ها دارای لبه های گرد هستند. آنها عموماً صورتی ، کم رنگ و با ضخامت جزئی و در برخی مواقع کاملاً خشک هستند.
• زخم های جراحی: این زخم زمانی اتفاق می افتد که برش جراحی در امتداد بخیه از هم جدا می شود و لبه ها به جای نزدیک شدن شروع به جداسازی می کنند.
• زخمهایغیر معمول: زخم های غیر معمول دارای علت ناشناخته ای هستند و غالباً در محل های غیر معمول ایجاد می شوند.
• زخم ها و صدمات فشار: این زخم ها معمولاً در برجستگی های استخوانی یا در غشاهای مخاطی رخ می دهند. آنها معمولاً بسته به اصطکاک و برش ایجاد کننده زخم ، از نظرشکل نامنظم هستند و دارای رنگهای مختلف و عمق مختلف هستند.

گزینه های درمانی زخم های مزمن چیست؟

در ابتدا ، زخمهای مزمن باید بطور مرتب با استفاده از پانسمان و باند تمیز و پوشانده شوند. اگر علیرغم این مراقبت از زخم هنوز یک زخم هنوز بهبود نیافته باشد ، از روشهای درمانی خاص مانند بسته شدن با خلاء یا پیوندهای پوستی استفاده می شود.

اگر کسی بیش از هشت هفته زخم داشته باشد و هیچ علائمی از بهبود آن نداشته باشد ، این زخم یک زخم مزمن محسوب می شود. این نوع زخم ها معمولاً در نتیجه گردش خون ضعیف ، دیابت یا سیستم ایمنی ضعیف ایجاد می شوند. زخم های باز روی پا به عنوان زخم وریدی پا نیز شناخته می شوند.

علاوه بر درمان شرایط زیرین ، تسکین درد اهمیت زیادی دارد. برخی از افراد درمان های روانی را به اندازه درمانی های مخصوص زخم مهم می دانند.

تمیز کردن زخم

هنگام تغییر پانسمان ، معمولاً با استفاده از محلول شور (نمک) ، زخم را تمیز کنید.  به طور کلی ، در مورد مزایا و مضرات راه حل های مختلفی که برای تمیز کردن زخم ها استفاده می شود و چگونگی تأثیر آنها بر روند بهبودی اطلاعات کافی در دسترس نیست. همچنین هنوز مشخص نیست که آیا می توان از آب شیر برای تمیز کردن زخم ها استفاده کرد یا نه.

دبریدمان

در هنگام درمان زخم های مزمن ، پزشکان یا پرستاران غالباً بافت مرده یا ملتهب را از بین می برند. این روش به دبریدمان معروف است . در این روش بافت با استفاده از ابزارهایی برداشته می شود. گاهی اوقات برای کمک به تمیز کردن زخم ، از برخی پمادها استفاده می شود.

از آنجا که دبریدمان اغلب دردناک است ، از بی حسی موضعی برای بی حس کردن زخم استفاده می شود ، به عنوان مثال با استفاده از پمادهای بی حسی زخم را بی حس می کنند. اگر انتظار می رود درد شدیدتری داشته باشد ، قبل از درمان نیز می توان از مسکن ها استفاده کرد. زخم های بزرگتر گاهی تحت بیهوشی عمومی تمیز می شوند. تحقیقات خوبی در مورد مزایا و مضرات روشهای مختلف دبریدمان وجود ندارد تا بتوان گفت چقدر موثر هستند.

پانسمان زخم

پس از پاک کردن زخم ، آن را با پانسمان می پوشانند. انواع مختلفی از پانسمان ها وجود دارد. از پانسمان ها برای از بین بردن مایعات اضافی در زخم و محافظت از آن در برابر عفونت استفاده می شود. آنها معمولاً چند روز روی زخم باقی می مانند. اگر ترشحات زخم زیاد باشد و پانسمان خیس شود باید آن را تعویض کرد. هنوز مشخص نشده است که دقیقا کدام پانسمان مناسب کدام زخم است.

همچنین پانسمانهایی وجود دارند که حاوی موادی به نام فاکتورهای رشد هستند. این مواد مانند هورمون به منظور کمک به روند بهبودی با تقویت رشد سلول های بدن در پانسمان موجود است. اما مطالعات خوبی وجود ندارد که بتوان گفت آیا درمان با فاکتورهای رشد مؤثرتر از مراقبت معمولی زخم برای زخم پای دیابتی و انواع دیگر زخمهای مزمن است یا خیر.

عسل به طور سنتی در مراقبت از زخم مورد استفاده قرار می گرفته است. تأثیر استفاده از عسل در درمان زخم های پا تاکنون فقط در افراد دارای زخم پای وریدی آزمایش شده است.

جوراب های فشرده سازی و باندهای فشرده سازی

اگر گردش خون ضعیف باعث ایجاد زخم مزمن شود ، جوراب های فشرده سازی یا باندهای فشرده سازی می توانند به بهبود سریعتر آن کمک کنند. فشار جوراب ساق بلند و باند به رگها کمک می کند تا خون را به قلب برگردانند و گردش خون را بهبود می بخشد.

آنتی بیوتیک ها

در صورت آلوده شدن زخم به باکتری ها ، زخم ها دیرتر بهبود می یابند . بسته به میزان شدت عفونت ، ممکن است برای درمان زخم استفاده از آنتی بیوتیک ها تجویز شود.

درمان با اکسیژن هایپربار

در درمان با اکسیژن هایپر بار ، فرد مبتلا به زخم به داخل اتاق مخصوص می رود تا تحت فشار زیاد اکسیژن قرار بگیرد. این به معنای افزایش غلظت اکسیژن در خون آنها و بهبود جریان خون در ناحیه زخم است.

تحقیقات نشان می دهد که درمان با اکسیژن هایپر بار می تواند بهبود زخم ها در افراد مبتلا به سندرم پای دیابتی را بهبود بخشد.

درمان با سونوگرافی و امواج الکترومغناطیسی

سونوگرافی درمانی شامل درمان زخمهای مزمن با استفاده از امواج صوتی است. امواج صوتی باعث گرم تر شدن بافت می شوند. اما اثبات نشده است كه این روش به بهبود زخم در زمان کمتر کمک می كند یا خیر.

در مورد روش الکترومغناطیسی نیز همین موضوع صادق است ، در این روش امواج الکترومغناطیسی ضعیف روی زخم اعمال می شود.

درمان زخم با فشار منفی

در درمان زخم فشار منفی (همچنین به آن بسته شدن  زخم با خلاء یا VAC درمانی نیز گفته می شود) ، زخم با یک پانسمان هوایی پوشانده شده است که این پانسمان توسط یک لوله نازک به پمپ متصل می شود.

پمپ به طور مداوم مایع را از زخم بیرون می کشد و باعث ایجاد فشار منفی در سطح زخم می شود. هدف افزایش جریان خون به زخم است. همچنین این روش به مرطوب نگه داشتن زخم نیز کمک می کند ، که این به معنای بهبود روند درمان است.

سیستم های پمپ در بعضی از بیمارستان ها برای معالجه زخم های مزمن یا بزرگ استفاده می شود.اما می توان از آنها در خانه نیز استفاده کرد. فشار منفی بر روی زخم در طول یک ساعت یا در فواصل زمانی منظم اعمال می شود.

اما پمپ ، چون به طور مداوم وصل شده است ، تحرک شما را محدود کرده و باعث ایجاد سر و صدا می شود. برخی افراد این موضوع را آزار دهنده می دانند. تغییر پانسمان و لوله نیز می تواند دردناک باشد و باعث خونریزی شود.

نمی توان گفت که آیا روش درمان زخم تحت فشار منفی می تواند در مبتلایان به زخم های مزمن کمک کند یا خیر زیرا مطالعه خوب در این زمینه وجود ندارد.

پیوند پوست

اگر یک زخم به اندازه ایی بزرگ باشد که به خودی خود بسته نشود ، پیوند پوست به عنوان یک گزینه درمانی در نظر گرفته می شود. در این روش ، پوست از قسمت دیگری از بدن شما – معمولاً ران شما – گرفته شده و بر روی زخم پیوند می شود.

همچنین پیوندهایی وجود دارد که از محصولات سلولهای انسانی و مواد مصنوعی ساخته می شوند. مطالعات نشان داده است که این موارد شانس بهبودی زخمهای وریدی پای را سریعتر می کند.

گزینه های مدیریت درد زخم مزمن چیست؟

زخم های مزمن دردناک می تواند بار سنگینی در زندگی روزمره باشد و همچنین مانع از خواب خوب شما شود. درد مداوم می تواند شما را خسته کند و باعث شود بعد از مدتی احساس کمبود یا حتی افسردگی کنید.

داروهایی مانند استامینوفن (پاراستامول) یا ایبوپروفن می تواند به کاهش درد خفیف تا متوسط ​​کمک کند. اگر به اندازه کافی موثر نباشند ، پزشک می تواند مسکن قوی تری تجویز کند.

پانسمان زخم حاوی ایبوپروفن نیز موجود است. تحقیقات کافی وجود ندارد که بتوان گفت چقدر می توانند درد ناشی از زخمهای مزمن را تسکین دهند.

افرادی که درد مزمن دارند می توانند از حمایت روانی بهره مند شوند. درمان های روانشناختی برای کنترل درد با هدف کمک به افراد در کنار آمدن با درد در زندگی روزمره بهتر است.