پیگیری و نظارت بر زخم های فشاری

زخم فشاری: از بین رفتن بافت در اثر اختلال گردش خون در اثر فشار بر برجستگی استخوان است.

شرایط خطرناک از نظر زخم های فشاری:

• بیماران بی حرکت
• نقص حسی
• اختلال گردش خون
• سوء تغذیه
• بیماران دیابتی
• پیشرفت سن
• سپسیس
• عدم پاسخ به محرک درد
• تغییر وزن قابل توجه
• بی اختیاری روده و مثانه
• افسردگی
• نارسایی کلیه در مرحله نهایی
• فشار
• اصطکاک
• پوست بسیار خشک یا مرطوب
• در مواردی مانند آلبومین پایین ، خطر ایجاد زخم فشاری بیشتر است.

طبقه بندی زخم فشاری:

مرحله ی 1:

یکپارچگی پوست از بین نرفته است.  اریتم روی سطح پوست مشاهده می شود ، که با فشار محو نمی شود و با برداشتن فشار ظرف 30 دقیقه بهبود نمی یابد. ممکن است تغییر رنگ پوست ، گرما ، ادم ، سفتی یا درد وجود داشته باشد.

مرحله 2:

از دست دادن پوست شامل اپیدرم ، درم یا هر دو است. تغییر رنگ ، سفت شدن و زخم در منطقه وجود دارد. زخم سطحی است. سایش و تاول رخ می دهد. یک زخم باز به رنگ صورتی قرمز وجود دارد.

مرحله 3:

از بین رفتن کامل پوست  و بافت های زیر جلدی وجود دارد. ترشحات ، بوی بد ، عفونی ، زخم نکروتیک وجود دارد.

مرحله 4:

از دست دادن شدید بافت  که به بافت هایی مانند استخوان ، کپسول مفصل تاندون می رسد. نکروز شدید بافت نرم ، آسیب به بافت های اطراف مانند ماهیچه ، استخوان ، کپسول مفصل و تاندون وجود دارد.

مراقبت از زخم فشاری مرحله 1:

• هدف اصلی مراقبت در مرحله 1 زخم ها جلوگیری از باز شدن زخم است.
• بیمار نباید در طرف آسیب دیده  بخوابد.
• می توان از کرم برای تقویت پوست ناحیه و جلوگیری از باز شدن زخم استفاده کرد.
• اطراف زخم را ماساژ ندهید
• پاشنه باید از فشار محافظت شود.

مراقبت از زخم فشاری مرحله 2 و مرحله 3:

درمان مرحله 1 اعمال می شود و  بر موارد زیر:

• رنگ ، اندازه و میزان ترشحات زخم را تعیین کنید
• پوست در فواصل مکرر مشاهده می شود
• در صورت وجود بافت نکروتیک در ناحیه خارجی ، باید دبریدمان انجام شود. پانسمان جراحی پس از دبریدمان انجام می شود.
• زخم از نظر عوارض مشاهده می شود
• زخم باید در برابر عفونت محافظت شود
• بافت سالم اطراف زخم را می توان با محلول ید 10٪ پوویدون پاک کرد تا از عفونت جلوگیری شود. محلول هرگز نباید روی زخم استفاده شود.
• تمیز کردن زخم ها با توجه به درخواست متخصص با سرم فیزیولوژیکی انجام می شود.

مراقبت زخم فشاری مرحله 4:

درمان مرحله 2 و 3 اعمال می شود و علاوه بر آن

• پوست در فواصل مکرر مشاهده می شود.
• طبق نظر متخصص باید زخم ها را دبریدمان کرد.
• ارزیابی زخم و استفاده از مواد پانسمان مربوطه فقط با اطلاع متخصص .

مواردی که باید در موقعیت  دادن به بیمار مورد توجه قرار گیرد:

• تغییر موقعیت باید حداکثر هر 2 ساعت یک بار برای بیماران بستری و یک بار در ساعت برای بیماران وابسته به صندلی انجام شود.
• بیمار نباید بیش از 20-15 دقیقه در ناحیه ای که دارای ضعف حسی است بخوابد.
• از ابزار حلقه ای یا دوناتی شکل برای بیماران استفاده نشود.
• در صورت از دست دادن کامل حرکت در دست ها ، می توانید چیزهای کوچک رول مانند را در کف دست ها قرار دهید.
• برای جلوگیری از افتادن پا می توان از تکیه گاه پا استفاده کرد.
• نباید بیمار را بیش از یک ساعت در حالت نیمه نشسته رها کرد فقط از این حالت می توان برای تغذیه بیمار استفاده کرد.
• دفعات نشستن روی صندلی نباید به 3 بار در روز برسد و به مدت 1 ساعت یا کم تر محدود شود.
• در حالت خوابیده به پشت ، سر باید بیش از 30 درجه باشد.

زخم بستر در چه افرادی دیده می شود؟

بیشتر در بیماران مسن دیده می شود. همچنین می تواند در بیمارانی که به دلیل بیماری های عصبی در بستر بیماری هستند ، دچار سوء تغذیه هستند ، تحت درمان سرطان قرار گرفته اند یا دارای سیستم ایمنی ضعیفی هستند مانند دیابتی ها ، افراد دارای اضافه وزن و محدودیت تحرک.

چگونه می توان از زخم فشاری جلوگیری کرد:

اول از همه ، باید در نظر داشت که فشار و اصطکاک در مناطق تحت فشار از بین برود. برای این منظور لازم است حرکات بیمار در تخت افزایش یابد. این حرکات هم از تحلیل عضلات و هم از کلسیفیکاسیون مفصل جلوگیری می کند ، گردش خون را افزایش می دهد. جدا از این ، مهم ترین اقدام احتیاطی این است که موقعیت بیمار را به طور مکرر تغییر دهید. دفعات تغییر موقعیت نباید بیش از 2 ساعت باشد. تغییر موقعیت باید به طور مداوم انجام شود و نباید در شب قطع شود. هنگام تغییر موقعیت ، بیمار نباید کشیده شود.

Source: www.tunalisaglik.com