اهمیت زخم بستر

زخم فشاری چیست؟

زخم فشار: ”  یک آسیب بافتی منطقه ای است که در پوست و بافت های زیر جلدی تحت تاثیر فشار ، اصطکاک ، پارگی و سایر عوامل ایجاد می شود.”

آسیبی است که به دلیل اعمال مداوم فشار بر روی پوست و ماهیچه ایجاد می شود.

زخم های فشاری زخم هایی هستند که در نتیجه ایسکمی و نکروز در هر قسمتی از بدن به دلیل قرار گرفتن طولانی مدت در معرض فشار ایجاد می شود.

مکانیزم تشکیل:

• فشار مهم ترین عامل در ایجاد زخم های فشاری است.
• در پوست معمولی
• فشار وریدی12 میلی متر جیوه
• فشار شریانی 32 میلی متر جیوه است.
• هنگامی که فشار بیش از 12 میلی متر جیوه باشد ، جریان خون در مویرگ های وریدی متوقف می شود و لخته وریدی رخ می دهد.
• ادامه افزایش فشار ممکن است با توقف جریان خون در مویرگ های شریانی باعث نکروز (تخریب بافت) شود.
• بین زمان و فشار مورد نیاز برای تشکیل زخم رابطه معکوس وجود دارد.
• آسیب غیرقابل برگشت بافت در نتیجه تجویز 70 میلی متر جیوه بین 2-6 ساعت رخ می دهد.

مراحل زیر در تشکیل زخم های فشاری مشاهده می شود:

هیپرمی (قرمزی):

زود ظاهر می شود (زمان فشار کم تر از 30 دقیقه). اگر فشار برداشته شود ، پوست به حالت عادی برمی گردد.

ایسکمی (ناتوانی در خون رسانی به بافت):

در صورت ادامه فشار (6-2 ساعت) ، ایسکمی ایجاد می شود. برگشت ممکن است ، اما دیر و دشوار است. حداقل در 36 ساعت به حالت عادی برمی گردد.

نکروز (تخریب بافت):

برگشتی وجود ندارد. (در نتیجه فشار بیش از 6 ساعت ایجاد می شود).

زخم :

زخم ها ناگزیر بعد از هفته دوم پس از نکروز ایجاد می شوند.

مرحله بندی بالینی:

مرحله اول:

بدون هیچ گونه زخمی روی پوست ، قرمزی وجود دارد که با فشار محو نمی شود.

مرحله دوم:

به شکل زخم سطحی حاوی اپیدرم و درم (لایه های پوست) (تاول یا زخم به شکل دهانه سطحی) است.

مرحله سوم:

زخمی که بافت زیر جلدی را به طور کامل می پوشاند و تا ماهیچه یا استخوان ادامه دارد.

مرحله چهارم:

زخم های پیچیده: زخمی که با زخم های دیگر ادغام می شود و با استخوان  ، مفصل ، حفره های بدن (راست روده ، واژن ، مثانه) همراه می شود.

فرکانس مشاهده:

• میزان بروز در بیماران بستری بین 2.6 تا 29 درصد گزارش شده است.
• میزان بروز آن در واحدهای مراقبت ویژه 33 درصد و شیوع آن 41 درصد گزارش شده است.
• میزان بروز آن در واحدهای مبتلا به ضایعه نخاعی 66-25 درصد گزارش شده است. در این گروه ، 8-7 درصد از مرگ و میرها و بیشتر بستری های مجدد ناشی از زخم های فشاری است.
• میزان بروز آن را می توان معیار کیفیت مراقبت از بیمار در آن واحد دانست.

زخم های فشاری در کشور ما:

اگرچه به یک نتیجه تحقیق جامع که وضعیت کشور ما را منعکس می کند ، دست نیافته است ، می توان گفت که با توجه به ارقام کشورهای توسعه یافته و تعداد افراد دارای معلولیت ناشی از حوادث رانندگی هر ساله ، برای ما یک مشکل مهم است.

چرا مهم است؟

اهمیت زخم های فشاری در موسسات مراقبت های بهداشتی در سراسر جهان ذکر شده است.

زیرا:

• بر کیفیت زندگی بیمار تأثیر می گذارد.
• بیمار درد دارد
• این بیماری با تأثیر بر سلامت جسمی بیمار ، زندگی بیمار را تهدید می کند
• باعث از دست دادن استقلال می شود
• مشکلات روانی مانند عدم امکان مشارکت در زندگی اجتماعی را ایجاد می کند.
• هزینه مراقبت های بهداشتی را افزایش می دهد.
• با توجه به روش هایی مانند مراقبت از زخم ، دبریدمان ، پیوند ، مدت زمان اقامت در بیمارستان طولانی می شود.

عوامل خطر:

فشار:

مهم ترین عامل در ایجاد زخم های فشاری است.

• چگالی فشار
• زمان
• ماندگاری بافت در ایجاد زخم های فشاری مهم است.

فشار طولانی مدت با شدت پایین موثرتر از فشار کوتاه مدت با شدت بالا است و نقش بیشتری در تشکیل زخم فشاری ایفا می کند.

• 95 درصد زخم های فشار زیر ناف رخ می دهد.
• 75 درصد از این موارد در لگن و 20 درصد در ران و ساق پا ایجاد می شود.

اصطکاک:

• در هنگام تغییر وضعیت بیمار ، ممکن است صدمات جزئی در وریدهای زیر جلدی ایجاد شود ، به ویژه هنگامی که پاها با مالش به یکدیگر یا تخت حرکت می کنند.
• بنابراین ، خطر تشکیل زخم فشاری با کاهش گردش خون افزایش می یابد.

حرارت:

• گرما ، همراه با رطوبت (ادرار ، عرق ، مدفوع) ، خیس شدن و نرم شدن پوست را تسهیل می کند.
• هر 1 درجه افزایش دما منجر به افزایش 10 درصدی متابولیسم بافت و نیاز به اکسیژن می شود. هنگامی که ایسکمی بافت با افزایش دمای بافت همراه می شود ، متابولیسم سلول ها در معرض خطر بیشتری قرار می گیرد.
• تب نیز از این نظر یک عامل منفی است.

رطوبت:

• رطوبت بر مقاومت لایه بیرونی پوست در برابر نیروهای خارجی تأثیر می گذارد.
• لایه بیرونی پوست که به مدت طولانی در معرض رطوبت قرار دارد ، ابتدا نرم می شود و سپس یکپارچگی بافت خراب می شود.
• افرادی که دچار بی اختیاری هستند یا بیش از حد عرق می کنند در معرض خطر ابتلا به زخم فشاری هستند.

بی حرکت ماندن برای مدت طولانی:

• ما به طور متوسط ​​7 تا 8 ساعت در روز استراحت می کنیم.
• در همین حال ، بافت های ما فشرده می شوند ، اما زخم باز نمی شود زیرا عملکرد حسی و حرکتی ما سالم است.
• هنگامی که خون رسانی توسط فشار کم می شود و در بافت به سطح خاصی می رسد ، موقعیت بدن با یک رفلکس تغییر می کند که در سطح ناخودآگاه باقی می ماند.
• در طول خواب ، موقعیت بدن تقریباً هر 13 دقیقه یکبار تغییر می کند.

از دست دادن حس:

• ایجاد زخم فشاری در بیمارانی که حس لامسه و درد ندارند شایع تر است.
• زیرا افراد سالم که مشکلات حرکتی و ادراکی حسی ندارند ، ناراحتی ناشی از عدم تغذیه بافت در اثر فشار را احساس می کنند و با تغییر موقعیت فشار را به نقاط دیگر منتقل می کنند.

سن:

• با افزایش سن ، الاستیسیته و رنگ پوست بدتر می شود.
• کاهش تولید کلاژن ، سطح آلبومین سرم و پاسخ های سیستم ایمنی بدن وجود دارد.
• ضعف به دلیل کاهش بافت چربی مشاهده می شود.
• تضعیف ارتباط بین پوست و بافت های زیر جلدی رخ می دهد.
• اختلال در وضعیت روانی با افزایش سن عواملی است که در ایجاد زخم فشاری در افراد مسن نقش دارد.

بیماری ها:

• بیماری هایی که باعث محدودیت حرکت شده و بر انتقال خون و اکسیژن به بافت ها تأثیر می گذارد ، در ایجاد زخم های فشاری نقش دارند.
• به عنوان مثال ، بیماران فلج که روی تخت یا صندلی چرخدار نشسته اند و بیمارانی که دچار شکستگی لگن می شوند در معرض خطر بیشتری برای ایجاد زخم فشاری هستند.

عفونت ها:

• زخم های فشاری زخم های مزمن هستند که در اطراف گسترش می یابند.
• اختلال در جریان خون و لنف و ایسکمی (کمبود خون در بافت) در پوست فشرده ایجاد می شود و همزیستی میکروب ها را آسان می کند.
• نقص سیستم ایمنی بدن نیز در این مکانیسم نقش دارد.

بی اختیاری ادرار:

• کاتتر ادرار ممکن است منبع عفونت باشد.
• به خصوص در بیماران فلج شده، باید اطمینان حاصل شود که محیط منطقه مقعد خشک و تمیز است.
• رطوبت باعث می شود که پوست نرم شود و تشکیل زخم را تسهیل می کند.

تغذیه:

• در نتیجه بی تحرکی طولانی مدت در آغاز وقایع ناگهانی (تروما، فلج، بیماری های سنگین، و غیره) تعادل نیتروژن منفی می شود.
• در میزان فسفر، کلسیم و گوگرد تغییراتی ایجاد می شود.
• به عنوان یک نتیجه از این تغییرات، پوکی استخوان ، از دست دادن توده بافتی، کاهش وزن، کاهش اشتها بوجود می آید.
• تعادل منفی به مدت 8-2 روز به اوج می رسد، چند ماه به حالت عادی برنمی گردد. این وضعیت کلی را مختل می کند و بهبود زخم های موجود را به تاخیر می اندازد.
• بین اختلال در تعادل پروتئین – کالری و زخم های فشاری رابطه قوی وجود دارد.

عوامل روانشناسی:

• انتشار کورتیزون در صورت استرس افزایش می یابد
• سنتز کلاژن کورتیزون را کاهش می دهد
• بین کاهش سنتز کلاژن و توسعه زخم های فشاری رابطه وجود دارد.
• بسیار مهم است که از استرس جلوگیری کنید و کنترل استرس را یاد بگیرید.

پیشگیری از زخم های فشاری:

• ارزیابی خطر
• یادگیری
• تغییر موقعیت
• مراقبت از پوست و رختخواب
• تغذیه

1. ارزیابی ریسک :

• مهم ترین عامل تعیین عوامل خطر در کاهش شیوع و فراوانی زخم های فشاری است.
• به همین دلیل قابل اعتمادترین و مقرون به صرفه ترین راه ، استفاده از ابزارهای ارزیابی ریسک است.
• بیمارانی که کم تحرک هستند ، اختلال حسی، وضعیت هوشیاری و روانی آنها دچار اختلال شده در معرض خطر هستند:

2. آموزش:

• بیمار و خانواده اش باید در مورد علل و نتایج زخم آموزش دیده باشند.

3. تغییر موقعیت:

• اگر بیمار وابسته به بستر است ، حداقل دو ساعت یک بار و اگر وابسته به صندلی چرخدار باشد، هر یک ساعت موقعیت باید تغییر کند.
• در بیماران مبتلا به پاراپلژیک تمرینات تقویتی باید با دست ها انجام شود.
• موقعیت 30 درجه به پهلو باید ترجیح داده شود.
• زیر ساق پا باید بالش گذاشته شود.
• مراحل شل شدن عضلات باید محافظت شود.
• لازم به ذکر است که هیچ محدودیتی در مفاصل نباید وجود داشته باشد.

4. مراقبت از پوست و رختخواب:

• قسمت هایی از بدن که در معرض خطر زخم فشاری است مانند پاشنه، استخوان خاجی روزانه باید کنترل شود.
• مراقبت از پوست
• مراقبت از اصطکاک
• ملافه تخت باید تمیز و خشک باشد.
• ملافه تخت بیمار نباید چین و چروک باشد.
• تمیز کردن ادرار و دفع ادرار در بستر بسیار مهم است.

5. تغذیه:

• در بیماران در معرض خطر مقدار پروتئین و کالری ها باید افزایش یابد.
• این بیماران باید ویتامین ها مانند A، C و E را که   باعث افزایش سنتز کلاژن   و تقویت سیستم ایمنی بدن می شود افزایش دهند.

Source: dratakanaydin.com